Ik stel deze vraag voor een vriendin van mij. Ik heb zelf baat gehad bij CBT en zij heeft niet altijd goede hulp gekregen vanuit de psychologen die zij heeft gezien voor behandeling en ik hoop dat het haar ook zou kunnen helpen. Ze vindt het echter erg moeilijk om deze vraag zelf te stellen, maar vindt het wel fijn als ik dat voor haar doe, vandaar dat ik nu contact zoek. Laten we de vriendin Anna noemen ūüôā

Anna is een vrouw van 27 jaar. Ze is 2 jaar geleden haar vader verloren aan kanker. Ondanks dat heeft ze 3 universitaire masters op zak en doet ze nu een intensief traineeship bij de overheid. De rest van de wereld vindt haar supermooi (dat is ze ook echt), maar dat ziet ze zelf niet. Ze is behoorlijk ongelukkig door deze onzekerheid, ze vindt zichzelf lelijk en is bang dat ze nooit een partner zal vinden. Dit komt natuurlijk door verschillende factoren, ze heeft pech gehad met jongens en heeft onder andere van een psycholoog, waar ze toen in behandeling was, gehoord dat ze zich aanstelde omdat alles in haar leven goed ging (haar vader was op dat moment stervende, maar de psycholoog vond dat ze geen recht had om onzeker te zijn en problemen te hebben). Ze vertelde me ook dat ze vroeger dan overal foto’s van ging maken en alles opmeten om erachter te komen hoe ze er dan echt uitzag, maar dat dat niet hielp en ze dat niet meer van zichzelf mag doen.

Ik vind het heel moeilijk om te zien hoe oprecht ongelukkig ze is met hoe ze eruit is, terwijl ikzelf bijna een moord zou doen om eruit te kunnen zien zoals zij. Ik heb zelf ook therapie gehad en kan inmiddels oprecht zeggen dat ik van mezelf houd, en ik gun haar ook zo dat gevoel. Haar onzekerheid helpt misschien ook niet bij het zoeken naar een relatie, ze is daar echt heel bang over, ze is zo bang dat als ze even niet op zoek is, ze dan misschien de ware misloopt, terwijl ze tegelijkertijd dus nog niet eens van zichzelf houdt. De recentste psycholoog zei tegen haar dat ze geen CBT nodig heeft, omdat het niet gaat om gedrag, maar ik vroeg me af of het haar niet misschien toch zou kunnen helpen, omdat ik bij mezelf en bij andere vrienden heb gezien hoe het heeft geholpen. En als u ook denkt dat CBT niet de oplossing is, of u dan misschien een andere oplossing in gedachten heeft. Het is natuurlijk niet van de ene op de andere minuut opgelost, maar het zou zo fijn zijn als ze zichzelf kon zien zoals haar vrienden haar zien, en ze niet zo ontzettend angstig zou zijn dat ze nooit iemand vindt. Want zelfs als ze nooit iemand vindt, is dat het natuurlijk niet waard om je leven door te laten verpesten.

Als u wel denkt dat CBT zou kunnen helpen, zou u dan misschien een voorbeeld G-Schema kunnen meesturen? Want we hebben wel schema’s gevonden en mijn oude gebruikt, maar die gaan allemaal over handelingen naar aanleiding van gedachtes, niet over alleen de gedachtes zelf. Hoe kan ze zo’n schema invullen wanneer het gaat over “ik ben lelijk”?

Ik hoop heel erg dat u hier iets mee kunt, indien nodig kan ik altijd extra informatie geven en wellicht als het verhaal eenmaal “out in the open” is, dat ze het contact wel zelf over durft te nemen. En als ze misschien toch baat zou hebben bij een behandeling in real life, heeft u dan tips voor haar om zich open te stellen? Ik heb zelf m’n psycholoog echt alles verteld, waardoor we heel veel konden bereiken, maar bij mij ging dat vanzelf. Hoe kan iemand die dat lastig vindt, en er slechte ervaringen mee heeft, dat toch ook voor elkaar krijgen?

Alvast heel erg bedankt voor uw tijd,
Rachel Rinkel

Na wat zelf reflectie te hebben gedaan is dit waar ik op kom:

Ik was zo bang dat mensen zouden vertrekken. Wat best logisch is, omdat ik nooit zo goed was in het communiceren. Of zoals ze het vroeger tegen mij zeiden: PPD-NOS Gedrags- en communicatiestoornis. Dus hoe hard ik ook mijn best deed, mensen gingen vaak weg en ik kreeg steeds meer afstand van hen. Waarom zou je je druk maken als je weet hoe het gaat aflopen, dus waarom zou je ze geen pijn doen voordat ze jou pijn kunnen doen? Wees in controle. Alleen ben je veilig, want niemand kan je meer pijn doen, maar dat was gewoon praten over angst. Macht beheerst niet haar durf om open en kwetsbaar te zijn tegenover mensen. Dat is voor mij echte macht, want er is kracht voor nodig om mensen iets te geven waarvan je weet dat ze het tegen je kunnen gebruiken. Ik denk dat ik daar nu een heel eind vanaf ben gekomen, maar in veel opzichten beheerst die angst me nog steeds.

Ik heb mijn bericht verwijderd omdat ik denk dat ik iets verkeerd typ. Die bevestiging zoek ik nog. Bang voor afwijzing
Ik merk dat ik mezelf vergelijk met anderen. Om te zien of ik belangrijk genoeg voor ze ben. Ik probeer elke hint te vinden van dingen die onze goedkeuring afkeuren, zelfs als het er niet echt is.

Ik ren weg en verlaat de server omdat het eng is om dicht bij mensen te zijn en alleen zijn is ook wat ik gewend ben. Het is veilig en comfortabel. Ik verpest de relatie en word giftig omdat in zekere zin denken dat mensen je haten zoveel gemakkelijker is dan denken dat ze je misschien leuk vinden en om je geven. Ik geef mezelf elk excuus om weg te blijven.

Mijn vraag is dus: hoe kan ik dit gedrag veranderen? Zodat ik stop met het bevestiging zoeken van mensen en niet meer overdenk als ze iets zeggen wat op afwijzing lijkt?

Mijn echtgenoot ervaart heel veel stress in het leven, niet alleen op het werk maar ook privé.
Hij ervaart dat de wereld steeds sneller en sneller gaat, de digitalisering die zich voortzet, en hij voelt een grote achterstand hierin. Enerzijds omdat nieuwigheden hem niet interesseren, maar ook omdat hij deze niet snapt. Als iemand hem alles zou uitleggen (vb een nieuw computerprogramma op het werk, een app installeren op de GSM, een recept om te koken,…. ) zou dit helpen volgens hem, maar dan nog zou dit een enorme inspanning van hem vragen.
Hij heeft geen hobby’s en weet eigenlijk niet wat hij leuk vindt. In jullie lijst met 141 leuke activiteiten is er maar eentje die hij aangevinkt heeft, en dit is 88. een wandeling maken (en dan nog enkel de wandeling rond de vijver die hij elke dag maakt, zeker geen nieuwe omgeving).
Hij is nu sinds 2 weken thuis op doktersvoorschrift maar aangezien hij niet weet wat hij leuk vindt, denkt hij zichzelf nog dieper de put in, vindt hij zichzelf nog minder waard, ….
Hoe kan ik hem helpen?

Hallo,
Ik heb een vraag over mijn persoon. Ik ervaar stress klachten in contact met anderen. Het kost mij veel tijd om te reageren op anderen. Dit heeft denk ik te maken met een gebeurtenis uit het verleden. Ik heb wel eens onder een douch le hokje gegluurd en ben daar keihard door afgewezen. Ik schaam me hiervoor. Ik ben bang dat iemand er op terug komt. Dit is een onbewuste gedachte. Heeft u tips hiermee om te gaan.

Ik betwijfel of ik van waarde zal zijn voor een werkgever. Ik ben net afgestudeerd in augustus en heb nog nooit een onvoldoende gehad, maar ik heb totaal geen vertrouwen in mijn vaardigheden. Wat kan ik doen om mezelf te waarderen?

Vanaf mijn 6e werd ik tien jaar lang gepest voor geen enkele reden. Daarna heb ik me laten gebruiken, misbruiken en verkrachten door allerlei mensen die ik vertrouwde of boven mezelf plaatste. Vervolgens zat ik 20 jaar opgesloten in een narcistisch ‘huwelijk’. Nu ben ik eindelijk gevlucht en ‘vrij’. Maar ben ik direct weer in een hele toxic relatie beland. Eerst dacht ik dat het goed zat. Maar nu komt zijn ware gezicht weer tevoorschijn en word ik dagelijks weggegooid in de vuilnisbak en daarna weer eruit gehaald. Ik kan er maar niet los van komen. Er zijn ontzettend veel dingen kapot aan mij, aan hoe mijn systeem werkt. Soms ben ik zwaar zelfdestructief, vooral in mijn hoofd en dat uit zich ook lichamelijk. Ik zou zo graag eens willen dat er iemand was met wie ik kon praten en wie me zou kunnen helpen om duidelijkheid te krijgen in wat er allemaal mis is met mij.