De lucht kleurt grijs. Na enkele minuten vallen er dikke regendruppels op de tegels in de tuin. Ik staar naar buiten. Op de achtergrond hoor ik een mengeling van de kletterende regen en het nummer ‘Rollercoaster’ van Danny Vera. Ik voel verdriet over mij heenkomen. Alles voelt ineens wankel en uit balans. Ik sta voor de drempel van het volwassen leven. Angst beklemt mij. Het voelt alsof ik de controle verlies. Een stem in mij zegt: ‘Ik ben degene die de regie terug moet nemen, anders valt alles in duigen.’ 

Overweldigend

Het volwassen leven valt zo nu en dan rauw op mijn dak. Op sommige momenten denk ik dat ik het wel aan kan en dat alles goed verloopt. Er komen in één klap mooie dingen op mijn pad. Ik geniet ervan, maar in mijn achterhoofd ben ik bang dat het net zo snel als het is gekomen, wordt weggerukt uit mijn leven. Er hoeft maar iets te gebeuren en het voelt alsof de wereld onder mijn voeten wegvalt. Op zulke momenten voel ik mij heel klein en vraag ik het universum waarom dit moet gebeuren. Dit gaat gepaard met verschillende emoties: veel verdriet, angst en uiteindelijk boosheid. Ik voel me een paar dagen gevloerd en verlamd. Ik kan alleen maar huilen en voel overal pijn. Ik ben er ziek van. Het kwetsbare kind in mij dient zich aan. Ik trek mij terug naar mijn thuisbasis, waar mijn moeder zich over mij ontfermt.

Confrontatie

Na vier dagen merk ik dat er een verandering plaatsvindt in mijn hersenen. Ik begin langzaam weer het licht te zien en overtuig mezelf ervan dat dit gevoel niet voor eeuwig is. Mijn vrienden, vriendinnen en een paar familieleden zijn er om mij te steunen. Ze voelen plaatsvervangende boosheid en vinden het vervelend om mij zo te zien. “Jouw tijd komt nog wel”, wordt mij hier en daar toegefluisterd. Ik raap mezelf weer bij elkaar, neem een lange douche, en laat alle ballast in het afvoerputje stromen. Ik spreek mezelf toe: “Het is het niet waard om je door zoiets omver te laten duwen. Kijk om je heen, Ghyta. Kijk wat je NU hebt en niet naar wat je (nog) niet hebt of had kunnen hebben.”. Hoe meer ik deze woorden herhaal, hoe meer ik erin ga geloven. En zo word ik elke dag met een beetje minder pijn en verdriet wakker. 

Het gebeurt soms nou eenmaal dat je uit balans wordt gebracht door een ingrijpende gebeurtenis, of door iets dat wordt weggerukt uit je leven. De tijd zal even stilstaan. Pijn zal het zeker doen, maar uiteindelijk heb jij de keuze om ’s ochtends je bed uit te stappen met de gedachte; vandaag kies ik ervoor om door te gaan met leven.

Liefs,

Ghyta 

 

Ghyta schrijft maandelijks ingrijpende blogs over haar persoonlijke ervaringen. Vond je dit een mooie blog en wil je graag meer van Ghyta lezen? Klik dan hier.

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.
Share on twitter
Share on facebook
Share on google
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Did you think this article was useful? Let us know

Vind je dit artikel waardevol? Laat het ons weten

Ghyta

Door te vertellen over mijn eigen ervaringen, hoop ik mensen die kampen met psychische ziektes te kunnen ondersteunen in hun proces. Ik vind het belangrijk dat psychische ziektes worden erkend als échte ziektes, ook al zijn ze vaak niet zichtbaar.

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!