Het leek altijd zo makkelijk. Ik wist wat ik wel en niet wilde in het leven, tot twee weken geleden. Mijn lichaam trilde, mijn adem zat hoog en ik wilde me verstoppen voor de grote mensen wereld. Van de een op de andere dag werd ik extreem bang om verkeerde levenskeuzes te maken.

Uitgestippeld

Sinds ik een klein meisje was, wist ik al precies wat ik later wilde worden. Veel kinderen willen prinses of superheld worden als ze op de kleuterschool zitten. Ik niet. Ik wilde altijd al advocaat of rechter worden. Later werd dit afgebakend tot kinderrechter. Dit laatste is nog steeds wat ik op lange termijn wil worden. Een bachelor en een master verder, is er nog steeds niets veranderd aan mijn doel om kinderrechter te worden. De vraag die nu echter speelt is: wat doe ik in de tussentijd? Met deze vraag komen tienduizenden (pieker)gedachten omhoog, die ervoor zorgen dat mijn lichaam en hersenen hier behoorlijk veel angst van krijgen.

Verstoppen

Tijdens de ongemakken in mijn lichaam, wil ik mij verstoppen in mijn bed. Ik wil mijn telefoon uitzetten en met mezelf tot rust komen. Het verstoppen en het afsluiten van de wereld is voor mij een teken dat ik ruimte voor mezelf moet creëren, omdat ik anders weer in een negatieve spiraal terecht kom. Ook gaan de alarmbellen af als ik te veel begin te piekeren. Met ‘te veel’ bedoel ik ieder vrij moment van de dag. De piekergedachten gaan vooral over de keuzes die ik recentelijk heb gemaakt met betrekking tot mijn eerste ‘echte’ grote mensen baan, verhuizen uit mijn studentenwoning en de toekomst. Dit zijn allemaal thema’s waar ik geen controle over heb. Ik merk dat ik het moeilijk vind om geen controle te hebben, waardoor ik fysiek en mentaal veel last krijg van angstklachten. Wat op deze momenten helpt, zijn ademhalingsoefeningen en mijzelf geruststellen met de gedachte dat er geen verkeerde keuzes bestaan en dat als ik goed naar mijn intuïtie luister, het allemaal op zijn plek komt.

Grenzen

Op deze momenten word ik ook geconfronteerd met mijn grenzen. Kies ik ervoor om door te gaan en niet te luisteren naar wat ik nodig heb, of kom ik voor mezelf op en geef ik aan dat ik wat rust nodig heb? Het blijft lastig en soms duurt het wat langer voordat ik realiseer dat ik niet altijd door kan gaan. Uiteindelijk komt er een moment dat alle emoties en fysieke ongemakken die met angst te maken hebben, eruit komen. Door deze emotionele uitbarstingen word ik eraan herinnerd dat ik geen superheld ben. Soms moet ik rust inlassen voor mijn mentale gezondheid.

Liefs,

Ghyta 

 

Ghyta deelt regelmatig indrukwekkende ervaringsverhalen. Meer lezen? Je vind al haar blogs hier.

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.
Share on twitter
Share on facebook
Share on google
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Did you think this article was useful? Let us know

Vind je dit artikel waardevol? Laat het ons weten

Ghyta

Studeren met een depressie en PTSS is een topsport. Door te schrijven hoop ik andere jonge mensen te helpen die met vergelijkbare problematiek door het leven gaan. Mijn motto: doorbreek het taboe!

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!