Het is avond. Zojuist vloeiden er tranen over mijn wangen. De hele week loop ik al op mijn tenen en had ik het gevoel dat een mental breakdown eraan zat te komen. Toch zijn de tranen die stroomden niet het gevolg van de studiedruk en de corona crisis. Ik heb mij erg kwetsbaar opgesteld de afgelopen tijd en dat ging niet zonder slag of stoot. 

Liever niet

Kwetsbaarheid is voor mij een zeer moeilijk begrip. Op papier kan ik mij makkelijk kwetsbaar opstellen, maar als het er in real-life op aankomt, vind ik dat erg lastig. Het lukt alleen bij de juiste personen en die zijn op één hand te tellen. Door verschillende gebeurtenissen in mijn leven heb ik een muurtje om mij heen gebouwd die moeilijk af te breken is. Het muurtje is een harnas dat mij beschermt tegen teleurstellingen en mensen die mij pijn willen doen. Van buiten lijk ik daarom sterk, maar vanbinnen ben ik als de dood dat iemand mij kwetst. Een leven zonder pijnlijke boodschappen bestaat niet. Op de momenten dat ik een (niet altijd zo bedoelde) kwetsbare opmerking naar mijn hoofd geslingerd krijg, zal ik niet direct in het bijzijn van een persoon in huilen uitbarsten. Dit is de muur die mij beschermt. Maar achter dat muurtje voel ik pijn en beginnen de tranen al te stromen. 

‘Aldoende leert men’

De afgelopen periode ben ik in het diepe gesprongen en ben ik mij kwetsbaarder gaan opstellen. Dit probeerde ik stukje voor stukje te doen. Wat mij vooral hielp was een vertrouwende factor om mij heen. Hierdoor durfde ik mij steeds meer te openen en het muurtje te laten zakken. Ik kwam erachter dat ik vaak onnodig de angst voel dat iemand mij pijn zal doen. Er zijn ook goede mensen op deze aardbol en dat moest ik ervaren. Door de vertrouwende factor heb ik voor het eerst in lange tijd mijn emoties durven te tonen bij iemand anders dan mijn moeder of psycholoog. Het was eng, maar tegelijkertijd een fijne ervaring omdat het er mocht zijn en er niet vervelend op werd gereageerd. Ik durfde ook alles te zeggen wat er in mij omging. Het voelde als een verademing dat de gedachten de vrije loop konden gaan. Toch bleef dat stemmetje van het muurtje spreken; ‘Pas op Ghyta, straks word je pijn gedaan.’  

Beschermingsmechanisme

Soms gebeurt het onvermijdelijke en wordt er iets getriggerd waardoor je beschermingsmechanisme aan gaat. Dat doet pijn. Sommige mensen schieten in de verdediging en schelden de ander helemaal kapot. Anderen wuiven het weg en steken er geen energie meer in. Ik heb de neiging om in deze situaties afstand te nemen en al het contact af te sluiten voor mijn eigen veiligheid. De veiligheid staat in dit geval voor ‘niet gekwetst willen worden.’ Soms is dat heel moeilijk omdat de persoon in kwestie heel waardevol voor je is en je hem of haar eigenlijk niet kwijt wil. Afstand is niet altijd de oplossing. Daar ben ik een aantal keer achter gekomen. Maar soms is het wel de oplossing als de situatie je meer verdriet doet dan dat het je vreugde brengt. De vraag is: laat je het los of probeer je met communicatie en het delen van je angsten alsnog die band aan te gaan? 

Vertel jij het mij maar. 

Liefs, Ghyta

Tags:
Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.
Share on twitter
Share on facebook
Share on google
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Did you think this article was useful? Let us know

Vind je dit artikel waardevol? Laat het ons weten

Ghyta

Studeren met een depressie en PTSS is een topsport. Door te schrijven hoop ik andere jonge mensen te helpen die met vergelijkbare problematiek door het leven gaan. Mijn motto: doorbreek het taboe!

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!