Help! Hoe vertel ik mijn naasten dat ik naar een psycholoog ga?
Help! Hoe vertel ik mijn naasten dat ik naar een psycholoog ga?

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik aan mijn sociale kring vertelde dat ik naar een psycholoog ga. Op dat moment wist ik nog niet wat voor een diagnoses ik had, maar ondanks dat wilde ik het aan iemand vertellen. Ik vertelde het eerst aan mijn beste vriendinnen via de app. Ik woonde toen in het zuiden van Nederland en zij allemaal in de randstad, dus het kon even niet anders dan het via de app te vertellen. Daarbij vond ik het moeilijk om het face-to-face te vertellen, dus was Whatsapp een goede uitkomst. Ze reageerden heel fijn en steunend en veroordeelden mij niet om het feit dat ik hulp was gaan zoeken. Tot op de dag van vandaag zijn ze nog steeds een hele grote steun.

En je familie dan?

Gaandeweg begon duidelijk te worden dat ik leed aan PTSS en een depressie. Ondertussen had ik mijn familiale kring nog niet ingelicht. Ik vond het moeilijk omdat ik het gevoel heb dat er altijd veel van mij verwacht wordt. Ik wilde niet als een teleurstelling overkomen of als iemand die zielig was. Familiefeestjes waren in deze periode niet iets waar ik naar uitkeek. Ik ging wel, maar zette mijn masker op en beantwoordde alle vragen met ‘goed’, ‘fijn’, ‘prima.’ Natuurlijk waren er een aantal familieleden die ook wel zagen dat de manier waarop ik sprak niet overkwam met de manier waarop ik er uitzag. Een aantal van deze familieleden heb ik toen in vertrouwen genomen en verteld wat er aan de hand was. Ook zij reageerden heel fijn en niet veroordelend. Dus mijn waanideeën dat ik als een teleurstelling of zielig gezien zou worden klopten (gelukkig) niet. Maar mijn familie is groot dus een deel wist nog van niks. En toen kwam daar Lisa van NiceDay met de vraag of ik blogs wilde gaan schrijven voor de website. De allereerste blog die ik heb geschreven heb ik anderhalf jaar geleden in de familieapp gegooid en daarmee was iedereen ingelicht. De reacties waren allemaal heel positief. Ze vonden het knap dat ik dit deel van mij met hen deelden. 

Open

Sinds ik voor NiceDay schrijf, ben ik veel opener over mijn mentale gesteldheid. Ik vertel veel gemakkelijker over mijn nu nog aanwezige depressie en dat ik net genezen ben van PTSS. Zo kwam ik een aantal oude bekenden tegen die ook naar een psycholoog gaan/gingen voor o.a. depressie, PTSS, eetstoornis, burn-out of angststoornis. 

Het voelt fijn om te weten dat ik niet de enige ben in mijn omgeving die met psychische klachten rondloopt. Door er niet krampachtig over te doen en het te delen met naasten, voel ik mij vrijer. Vrijer in de zin van dat ik niet hoef te doen alsof ik super happy ben, terwijl dat niet zo is want met een masker op leven kost zo veel energie. Natuurlijk moet je zelf aanvoelen of je het wel of niet kan delen met de mensen waarmee je op dat moment bent, wat kan betekenen dat je af en toe wel met een masker op loopt. En dat is ook niet erg, zolang het maar niet elke dag een gewoonte gaat worden. Dus als ik jou advies moet geven: deel het met je vrienden en familie. Ze zullen je niet raar gaan aankijken. En doet een enkeling dat wel, dan weet je op wie je wel en in dit geval NIET kan rekenen!

Liefs,

Ghyta

 

Did you think this article was useful? Let us know
Share this post
Share on twitter
Share on facebook
Share on google
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Ghyta

Studeren met een depressie en PTSS is een topsport. Door te schrijven hoop ik andere jonge mensen te helpen die met vergelijkbare problematiek door het leven gaan. Mijn motto: doorbreek het taboe!

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!