Het laatste puzzelstukje: wel of geen contact zoeken met mijn vader
Het laatste puzzelstukje: wel of geen contact zoeken met mijn vader

Vroeger was ik dol op puzzelen. De leukste puzzel vond ik die van Bert en Ernie. Het was een grote vloerpuzzel die ik wel honderd keer opnieuw heb gelegd. Toen ik ouder werd, begon ik puzzels te maken van een hoger moeilijkheidsniveau. Nog steeds had ik er plezier in en de voldoening was groot als ik de puzzel af had. 

Nu ik volwassen ben, vind ik puzzelen nog steeds leuk. Ik puzzel op een andere manier dan vroeger, niet met echte puzzelstukjes, maar met vraagstukken. Meestal kom ik daar wel uit, maar er is één soort puzzel waar ik grote moeite mee heb. Ik heb hem bijna af, maar het laatste cruciale stukje ontbreekt nog. Het is de puzzel over de vraag waarom ik in de steek ben gelaten door een fundamenteel persoon in mijn leven.

Dit blog is voor iedereen die door één ouder is opgevoed en ook aan het puzzelen is over het vraagstuk waarom hij of zij in de steek is gelaten door een ouder. 

Incompleet

Ik voel dat er iets mist. Ik voel mij niet één geheel. Er zit ergens een zwart gat in mijn lichaam dat nooit meer opgevuld kan worden. Het is nu te laat. Eerst vond ik dat heel erg en rouwde ik om dat stukje leegte in mijn lichaam. Nu ben ik voorbij dat stadium. Natuurlijk doet het nog steeds pijn, maar ik zie in dat ik verder wil en niet wil blijven hangen in die leegte. Hierbij is het nodig dat ik antwoorden krijg. Het krijgen van antwoorden is niet gemakkelijk. 

Twee jaar geleden heb ik, met een bonkend hart in borstkas, een brief geschreven naar mijn vader. Een antwoord kwam maar niet. De eerste paar weken kreeg ik zowat een paniekaanval als de brievenbus klepperde. Zou dit de dag zijn dat ik antwoord krijg? Maar tot op de dag van vandaag is dit (nog) niet gebeurd. Boosheid en onbegrip overheersen. Hoe kun je zo met iemand van je eigen vlees en bloed omgaan?

Een laatste poging

De afgelopen twee jaar heb ik het standpunt ingenomen dat ik er klaar mee ben en er geen energie meer in wil steken. Maar in periodes van rust blijft het aan mij knagen. De vraagtekens zijn te groot en ik wil antwoord. De afgelopen tijd ben ik er dan ook achter gekomen dat ik dit niet kan afsluiten voordat ik begrijp waarom hij mij in de steek heeft gelaten. Er bestaat natuurlijk een kans dat hij weer niet antwoord. Moet ik dan nóg een poging wagen? Of het voor eeuwig laten rusten? Maar stel nou dat hij laat zien dat hij een man is en antwoord geeft op mijn vragen? Dan kan ik de doemscenario’s in mijn hoofd laten gaan. Ik heb niks te verliezen, dus vol goede moed ga ik binnenkort aan de slag met een brief.

Een nieuwe kans?

Er is mij weleens gevraagd of ik een band met mijn vader zou willen opbouwen als hij contact met mij opzoekt. Een aantal jaar geleden had ik daar misschien ja op geantwoord. Nu zie ik in dat de band, die ik in mijn hoofd had, niet realistisch is. Ik zag een plaatje met een vader en een dochter die samen naar de kermis gingen en suikerspinnen eten, totdat ze misselijk waren. De dochter zat op de schouders van haar vader en ze voelde zich trots. Trots op haar ‘superheld’. Trots dat hij haar vader is. 

Maar ik ben geen klein kind meer en nu we een aantal jaar verder zijn, wil ik geen band meer. Het is in mijn ogen te laat. Ik kan hem niet vergeven wat hij heeft gedaan. Hij heeft een litteken achtergelaten op mijn ziel, die nog altijd niet geheeld is. Ik hoop dat ik over een aantal weken antwoord krijg op mijn vragen. Mocht dat niet gebeuren, dan begint voor mijn gevoel het échte rouwproces pas.

Liefs,

Ghyta 

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.
Share on twitter
Share on facebook
Share on google
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Did you think this article was useful? Let us know

Vind je dit artikel waardevol? Laat het ons weten

Ghyta

Studying with depression and PTSD is top sport. By writing I hope to help other young people who go through similar problems. My motto: break the taboo!

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!