Ik ben aan het jongleren met drie ballen. De eerste bal staat voor mijn studie. De tweede bal staat voor therapie, en de derde bal staat voor mezelf. Ik probeer ze alle drie in de lucht te houden zonder ze te laten vallen. Dat valt allemaal niet mee.

De eerste bal: studie

De eerste bal staat voor mijn studie. In september van dit jaar ben ik aan de master van mijn dromen begonnen. Ik wist wel dat het een zware master zou worden. Het is vooral veel. Ik vind het helemaal niet vervelend, want het vakgebied boeit mij enorm, maar het kost energie. Ik jongleer met drie ballen, dus moet ik mijn energie en focus verdelen over die drie ballen. Tot nu toe red ik het allemaal net. Maar de laatste anderhalve week merk ik dat het jongleren zijn tol begint te eisen. De alarmbellen zijn inmiddels afgegaan. Dat is voor mij een teken om maatregelen te treffen, voordat ik bezwijk onder de deadlines. Deze week heb ik een maatregel getroffen door iemand op de universiteit in te lichten. Voor nu is dat genoeg. Het is een voorzorgsmaatregel. 

De tweede bal: therapie

De tweede bal staat voor therapie. Deze bal is iets groter dan de bal die mijn studie voorstelt. De bal is ook iets zwaarder, want dat is therapie momenteel zwaar. Ik ben naar de kern, en daarmee ook naar de pijn toe aan het bewegen. Dat valt niet mee. Mijn hoofd zegt tegen mijn lichaam dat het er klaar voor is, maar mijn lichaam spreekt mijn hoofd tegen. Mijn lichaam doet er alles aan om niet in de pijn te hoeven zijn door middel van dissociatie, spierspanning of buikpijn. Dit betekent dat ik nog harder moet werken en eigenlijk tegen mijn eigen lijf moet vechten. Maar ik wil ervoor gaan. Ik wil verlost worden van mijn demonen. Ik wil af van de deken die depressie heet.

De derde bal: mezelf

De derde, en laatste bal, staat voor mijzelf. Deze bal is misschien nog wel groter en zwaarder dan de ‘therapiebal.’ Het kost heel veel energie, focus en controle om mezelf overeind te houden. Ik besef me dat het niet niets is wat ik momenteel aan het doen ben, én studie én therapie én proberen enigszins normaal te functioneren. Soms denk ik bij mezelf, waarom doe je dit? Waarom vraag je zoveel van jezelf? Maar zo zit ik in elkaar. Niet zeuren, maar doorgaan. Ook al gaat dat soms ten koste van mezelf. Als mijn armen pijn beginnen te doen en ik de ballen nog maar nét omhoog kan houden, wil ik diep in mijn hart opgeven en de ballen laten vallen. Maar als de grootste bal op de grond valt, dan hebben de andere twee ballen eigenlijk ook geen rol meer. De derde bal maakt het verschil. Om de derde bal, mezelf, omhoog te houden heb ik een hulpmiddel ingeschakeld. Sinds kort ben ik weer begonnen met antidepressiva. Het bleek te zwaar zonder. Ik zie het herstarten van antidepressiva niet als falen, maar meer als het inzetten van een helpende hand. 

En zo ga ik jonglerend door het leven. De ene dag voelt het alsof de ballen ieder moment op de grond kunnen vallen, en de andere dag gaat het allemaal nét goed.

Liefs,

Ghyta 

Share this post! If this post was insightful for you, share it with your loved ones so that they can better understand what you are going through.
Deel dit artikel! Als dit artikel voor jou inzichtelijk was, deel het dan met je omgeving - laten we het samen hebben over mentale gezondheid.
Share on twitter
Share on facebook
Share on google
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Did you think this article was useful? Let us know

Vind je dit artikel waardevol? Laat het ons weten

Ghyta

Studeren met een depressie en PTSS is een topsport. Door te schrijven hoop ik andere jonge mensen te helpen die met vergelijkbare problematiek door het leven gaan. Mijn motto: doorbreek het taboe!

Related Posts

Gerelateerde berichten

Heb je een vraag? Onze professionals en ervaringsdeskundigen staan voor je klaar.

Ask your question to a professional or former client!